confessions of a photographer

Verhuis!!!

2006-08-11T13:06:00.000+02:00

Ik blijf voorlopig in mijn nederige Zaventemse stulpje wonen maar mijn blog verhuisd.

Vanaf nu vind je mijn blog op http://www.x-pose.be/blog

Voor diegene die het nog niet wisten: de reden van de verhuis is de soms onbegrijpelijke en vaak frustrerende manier waarop de website werkt waarop de blog tot hiertoe stond.
Ik blog graag maar ik weet dat ik het alleen volhou om regelmatig iets te posten als het posten van wat tekst en foto's vlot verloopt. Het is mooi meegenomen dat de nieuwe blog mij de mogelijkheid geeft om alles wat persoonlijker te maken.

Allen naar http://www.x-pose.be/blog dus. Vergeet ook niet je favorites aan te passen.

Verwaarloosd?

2006-08-08T00:09:00.000+02:00

Mochten jullie denken dat ik mijn blog een beetje verwaarloos, dan kan ik jullie gerust stellen.
Deze blog is belangrijk voor mij en de reacties steken me vaak een hart onder de riem (is dat eigenlijk niet wat laag voor een hart?). Helaas zorgt de trage wispelturigheid van Blogger ervoor dat ik mijn duistere agressieve kant voor het eerst ontdek. Ik wil best wat tijd in mijn blog steken, maar dan wel nuttig ingevulde tijd ipv wachten en hopen dat een upload lukt.
Daarom ben ik aan de slag gegaan met Wordpress (http://www.wordpress.org) om mijn blog vlot en gezwind te hosten bij mijn webspace provider.

De mogelijkheden van Wordpress zijn enorm en het is zwoegen en zweten om alles een beetje deftig in orde te krijgen voor een zwakzinnige webdesigner als ik. Ik probeer de nieuwe blog zo snel mogelijk in orde te krijgen. Zelfs op dit onzalige uur waarop meestal enkel vampiers en straatmadeliefjes aan het werk zijn, ben ik bezig met mijn blog. Enkele teentjes look en een Get Ready t-shirt, behoeden mij voor de gevaren van de nacht.

Ik hou jullie op de hoogte.

Frustratie frustratie

2006-08-04T16:53:00.000+02:00

Het was de bedoeling om nog wat meer foto's uit Tunesië te posten maar Blogger laat zich weer van zijn slechtste kant zien. Ik krijg geen foto's meer in mijn blog. Het heeft ook een uur gekost om de vorige post online te krijgen.
Ik heb al beslist om over te schakelen naar Wordpress van zodra ik tijd heb om eens uit te zoeken hoe het allemaal werkt.

Bloggen vraagt wat tijd en energie maar dat heb ik er voor over. Maar het tijdsverlies en de grijze haren die ik van Blogger krijg, zijn teveel van het goede.

Eigen werk eerst?

2006-08-04T16:27:00.000+02:00

Zoals vele fotografen worstel ik met het probleem dat mijn privé foto's vaak maandenlang onaangeroerd op een harde schijf geparkeerd staan. Het werk voor betalende klanten gaat voor en als ik eens een beetje vrije tijd heb, heb ik ook niet altijd zin om weeral fotootjes te verwerken.

Ik maak behoorlijk wat foto's van de kroost en af en toe een fotootje bewerken is geen probleem. Het wordt vooral moeilijk als er een hele reeks foto's ligt te wachten. De moed zinkt dan dikwijls in mijn maatje 45. Hoe langer ik het laat liggen, hoe moeilijker het wordt om eraan te beginnen. Daarom heb ik gisterenavond even doorgebeten en de vakantiefoto's (van eind juni in Tunesië) verwerkt. Nu al die oudere dingen nog.

Nog een paar duizend foto's en een 40-tal uren video verwerken en ik ben weer helemaal bij.

FOTO INFO: Omdat reizen met een kleuter en een peuter al een behoorlijke volksverhuis met zich meebrengt, werd het fotomateriaal beperkt tot de oude 300D + 17-40 + 50mm 1.8

Todd & Max

2006-08-02T23:14:00.000+02:00

Licht, locaties, lenzen, camera's, ... zijn belangrijk bij kinderfotografie maar zonder het vertrouwen van de kinderen kom je nergens. Als ze niet willen meewerken, kan je je fotosessie op je buik schrijven. Gelukkig slaag ik er altijd wel in om een vertrouwensband te ontwikkelen met de kinderen die ik fotografeer. Mijn vrouw beweert dat dat komt omdat ik zelf nog een klein kind ben. Ik zelf hou het op: " een groot emotioneel inlevingsvermogen in de leefwereld van mijn modellen".

Vorige week fotografeerde ik twee coole kerels, Todd (2 jaar) en Max (3 jaar). Ook hun toffe mama mocht een paar keer mee op de foto. Max is heel expressief en had totaal geen schrik om op de foto te staan, wat natuurlijk aangenaam werken is. Zijn jongere broer is meer introvert en hoeft niet persé in de spotlights te staan. Het kwam er dus op aan om hem zo te laten opgaan in zijn spel dat hij mijn camera vergat.
Na een tijdje zette hij toch zijn reservaties tov die grote meneer met zijn fototoestel aan de kant.

Ik mis mijn compactje

2006-08-01T00:29:00.000+02:00

Ik ben dol op reflexcamera's. Voor wie ze onder de knie heeft, voelen ze aan als een verlengstuk van je lichaam. Voor sommige anderen zijn een grote camera en een toeter van een lens dan weer compensatie voor hun lichamelijke tekortkomingen. Maar daar wil ik het niet over hebben.

Mijn reflex ligt stabiel in de hand, is verschrikkelijk snel en staat me toe om zeer intuïtief de juiste instellingen te doen om de foto te maken die ik in mijn hoofd had. Maar in sommige gevallen is dat ding simpelweg onhandig.
Vandaag ging ik met Kobe en zijn vriendinnetje geocachen (http://www.geocaching.be). De verantwoordelijkheid dragen over twee nieuwsgierige kleuters en tegelijkertijd de GPS in het oog houden is al een fulltime job. Als je daarbij dan nog wat foto's wil maken is een reflexcamera niet de beste keuze. Ik had me al tot een minimumuitrusting beperkt maar dan nog vond ik het hinderlijk.

Normaal zou ik voor dit soort dingen enkel mijn compacte digicam (Canon Powershot S50) meenemen maar ik ben hem kwijt. Heel het huis afgezocht, maar hij is nergens te vinden. Dat ding ging bijna overal mee naartoe maar helaas kwam het dus niet van overal mee terug naar huis.
Ik weet dat sommige fotografen neerkijken op digitale compactjes maar ik ben van mening dat ze gewoon een ander stuk gereedschap zijn met z'n eigen voor- en nadelen. Ik maak er andere foto's mee dan met mijn reflex maar dat maakt het nu net zo interessant.

Ik denk dat ik me dus maar een nieuw compactje ga kopen. Hoewel ik heel tevreden was van mijn powershot denk ik nu aan een Fuji F30. De reviews zijn lovend over de beeldkwaliteit, snelheid, hoge iso's, accucapaciteit, ... Maar als iemand andere voorstellen heeft hoor ik ze graag.

Eat your heart out P-magazine

2006-07-26T13:35:00.000+02:00

Zoals beloofd, ziehier de resultaten van de badpakkenspecial met Erika.

De truuken van de foor

2006-07-25T12:12:00.000+02:00

De meeste fotografen geven niet graag iets prijs over hun manier van fotograferen of postprocessing. En eigenlijk ga ik sta ik daar toch ook een beetje weigerachtig tegenover. Fotografie is nu eenmaal een vakgebied waarin er zware concurrentie is. En de concurrentie kan natuurlijk meelezen. Regelmatig krijg ik opmerkingen van vrienden die vinden dat ik nu al teveel prijsgeef op mijn blog. Ik moest dus toch even nadenken of ik aan de vraag van Pietel (lees zijn blog op http://www.pietel.be) in mijn vorige topic zou voldoen.

Na 5 seconden lang nadenken, besloot ik het toch maar te doen omdat ik andere fotografen probeer te zien als collega's ipv concurrentie. Bovendien is Pietel één van die uitzonderingen die wel zijn kennis wil delen. Ik zie hier en daar jonge fotografen de kop opsteken die dezelfde mening toegedaan zijn en ik wil liever tot die groep behoren dan tot de groep van kortzichtige egoïsten.

Pietel wil graag weten, hoe onderstaande foto uit de camera kwam, hoeveel tijd ik eraan besteed heb in Photoshop en welke bewerkingen ik uitgevoerd heb.

Hieronder staat de originele foto (JPEG-omzetting van de RAW-file). Buiten een beetje optrekken van de schaduwen en het contrast is er niets veranderd aan de originele RAW. Technische info over de foto: 135mm - F2.8 - 1/80 - 200 iso

Ik weet niet meer precies welke bewerkingen met welke parameters ik uitgevoerd heb, maar ik zal proberen om ongeveer te vertellen hoe ik tot het eindresultaat gekomen ben:

- Wegwerken van kleine oneffenheden op de huid en de harde schaduwen onder de ogen (voornamelijk met de patchtool)
- Op een duplicaatlaag een beetje gespeeld met de diffuse glow filter om de huid te laten ... gloeien. Je moet wat met de 'opacity' van deze laag spelen om het juiste effect te bekomen.
- Op een adjustmentlayer het globale contrast nog een beetje verhoogd met een kleine S-curve
- Door de vorige bewerkingen waren bepaalde delen een beetje overbelicht. Daarom nog een curves adjustmentlayer toegevoegd. Met een layermask heb ik dan wat detail in het kleed en gezicht teruggehaald.
- Via een hue/saturation adjustment layer wat gedesatureerd en nog wat extra rood weggehaald.

In totaal ben ik er waarschijnlijk een tiental minuutjes mee bezig geweest. Hopelijk heeft iemand er iets aan.

In één van mijn eerste blogposts schreef ik al over een groep Engelse fotografen die een paar keer per jaar samenkomen om hun kennis te delen. Niet alleen zuiver fotografische zaken komen aan bod maar ook onderwerpen als marketing, management, ... Ze beweren dat het hen alleen maar vooruithelpt en ik geloof hen. Misschien een goed idee om in Vlaanderen ook zo'n clubje op te richten?

Erika - Nu ook in kleur

2006-07-24T10:35:00.000+02:00

Door de drukte van de afgelopen week, was ik bijna vergeten dat ik jullie nog een paar foto's van Erika in kleur wou tonen. Bij deze ...

Eén van de beste manieren om een blog of website succesvol te maken is naar verluid ervoor zorgen dat je bezoekers een reden hebben om terug te komen. Zoals de mensen van Carrefour het ooit zeiden: "Ik keer tevreden terug".
Daarom vertel ik jullie dat een onderdeeltje van mijn shoot met Erika bestond uit een kleine badpakkenspecial. Binnenkort de foto's ;-)

Mijn kind, schoon kind

2006-07-23T16:28:00.000+02:00

Zoals iedere ouder, vind ik mijn kinderen de mooiste van de hele wereld. Daarom een paar zomerse zwartwitjes van de knapste gast en de hotste chick van de aarde en omstreken.

Niet meer van de jongste maar wel sexy

2006-07-22T13:43:00.000+02:00

Geen paniek, het gaat hier niet over de resultaten van een fotoshoot van een grootmoeder in luipaardstring en voorlopig doe ik ook geen reclamefotografie voor de vereniging van plastische chirurgen.

Wie deze blog al een tijdje volgt, zal wel doorhebben dat ik een fotograaf ben die graag gebruik maakt van de nieuwe technologie. Ik werk dan ook zuiver digitaal en ben ervan overtuigd dat dit voor mijn huidige werk veruit de beste keuze is.
Toch kriebelt het al een tijdje om nog eens een rolletje film vol te schieten. Toen mijn buurman tussen pot en pint iets zei over een oude 'kodak' die nog van zijn pa geweest was, was mijn aandacht dan ook meteen gewekt.

Het gaat om deze beauty:

Dit is een Canon AE-1 analoge reflex die ergens in de jaren '70 op de markt gekomen is. Geen motordrive, autofocus, geavanceerde lichtmeting, automatische settings, zoom, ...
Maar wel een onverwoestbare maar compacte body, een standaard 50mm F1.8 lens zonder cropfactor en een muzikaal sluitergeluid.

Ik mag deze camera een paar dagen lenen en ben van plan om er snel een testrolletje mee te schieten. Ik ben benieuwd wat deze retro-bevlieging gaat opleveren.

Ik ben niet van plan om daarna in de donkere kamer te duiken (ook retro-bevliegingen hebben hun grenzen). Daarom ben ik op zoek naar een labo dat in staat is om een Z/W filmpje goed te ontwikkelen en kwalitatief te scannen. Liefst ergens in de driehoek Leuven-Brussel-Mechelen. Suggesties?

2006-07-18T00:58:00.000+02:00

Eén van de leukste dingen aan het fotograferen van huwelijken is dat je altijd (horrorverhalen zijn mij tot nu toe gespaard gebleven) kan werken met blije mensen in feeststemming. David en Suad zijn het perfecte voorbeeld daarvan. Dankzij hun spontaniteit, humor en bereidheid om zich te smijten zit deze huwelijksreportage vol lachende gezichten.

Hun vrienden en familie bleken uit hetzelfde hout gesneden te zijn. Goedlachs en bij momenten prettig gestoord maakten ze mijn werk heel aangenaam.

David & Suad, bedankt dat ik jullie mooiste dag mocht meebeleven.

Erika

2006-07-14T13:43:00.000+02:00

De trouwe lezers van mijn blog (wie zijn ze, wat doen ze en wat drijft hen in godsnaam) weten ondertussen dat ik af en toe 'trainingssessies' doe. Kort samengevat zijn dat fotoshoot waarbij ik nieuwe technieken en materiaal uitprobeer en andere dingen probeer te perfectioneren.

Erika en ik wilden al een tijdje eens samenwerken en een week geleden werden deze plannen geconcretiseerd. Hoewel ze nog niet veel poseerervaring heeft, bleek meteen dat Erika veel in huis heeft als model. Ze heeft niet alleen de juiste looks, ze bleek ook over een natuurlijk talent te beschikken om bij elke klik van mijn camera een andere pose uit haar hoed te toveren. Het feit dat er ook een 'hoekske af is' maakte deze shoot tot een heel plezante ervaring.

Doel van de missie was IMPROVISATIE. Ik kom vaak op locaties waar ik nooit eerder geweest ben, zonder vooraf te weten welk soort foto's de klant wil. Daarom leek het ons interessant om zonder vooropgesteld plan, stijl of locatie op pad te gaan.
Aan u om te oordelen of de missie geslaagd is.

Password

2006-07-14T13:37:00.000+02:00

Internetaccount, gsm, 3 bankkaarten, e-mail, verschillende fora, ... ze hebben één ding gemeen: een PASSWORD. En ook voor mijn blog heb ik een username en password nodig. En dat laatste was ik dus kwijt.

Daardoor heeft het even geduurd voor ik weer iets op mijn blog kon plaatsen. Maar nu dus terug wel ... tot ik mijn password weer kwijt ben uiteraard.

Kristof & Virginie - part II

2006-07-06T23:08:00.000+02:00

Om één of andere reden wou Blogger deze twee foto's niet mee in de vorige post zetten. Wanneer ik eens wat tijd heb, ga ik toch overschakelen op een blog op mijn eigen server. Ondertussen blijf ik me voorlopig behelpen met Blogger.

Kristof & Virginie

2006-07-06T22:38:00.000+02:00

Volgens de officieuze regels der bloggers, heb ik ondertussen weer veel te lang niets gepost. De reden is een druk weekend met twee te fotograferen huwelijken gevolgd door een weekje vakantie dat dan weer gevolgd werd door het inhalen van achterstallige administratie en een hoop te verwerken foto's.

Eén van de twee huwelijken die ik twee weken geleden mocht fotograferen was het sprookjeshuwelijk van Kristof en Virginie. Alles was tot in de puntjes verzorgd en ze hadden ook begrip voor de noden van de fotograaf, wat ik ten zeerste op prijs stel. De familie dacht ook voortdurend aan het aanvullen van mijn vochtreserves wat met dit zomerweer geen overdreven luxe was.
Een ander nadeel aan de straffe zon, zijn de vaak moeilijk te overbruggen contrasten. Maar trouwfotografie is nu eenmaal een discipline waarin je veelzijdigheid en creativiteit duchtig op de proef gesteld wordt. Maar dat vind ik er nu net zo leuk aan.

Na grondige selectie, hou ik een 600-tal foto's over. Hier alvast een paar willekeurige voorproefjes.

Yeah Baby - part II

2006-06-26T11:23:00.000+02:00

Ongeveer een maand geleden fotografeerde ik de toen pasgeboren Cyrielle. Vorige week lag deze schoonheid al voor de tweede keer voor mijn lens en deze keer mochten ook de trotse ouders mee op de foto.

Preview Marianne & Arn

2006-06-22T09:40:00.000+02:00

De keuze van een huwelijksfotograaf is voor veel koppels toch nog altijd een sprong in het ongewisse. Ik kan albums van eerdere huwelijksreportages laten zien en in het beste geval werd ik hen aanbevolen door vrienden of familie. Maar ze weten natuurlijk nooit hoe ZIJ eruit gaan zien op mijn foto's. En ze weten ook niet of het aangenaam werken is met mij.
Daarom ga ik potentiële klanten een 'verlovingsshoot' aanbieden. Zo weten ze voor ze hun huwelijksreportage bestellen hoe ik werk en welke resultaten ze mogen verwachten. Die resultaten kunnen ze ook eventueel gebruiken voor hun uitnodigingen e.d.
Bijkomend voordeel is dat het koppel tijdens de portretfotosessie op hun grote dag, meer op hun gemak is omdat ze dan al eens eerder geposeerd hebben.
Ook voor mij is zo'n verlovingsshoot interessant. Zo kan ik eens rustig kennismaken met mijn klanten wat de foto's op de huwelijksdag alleen maar ten goede komt.

Proefkonijnen voor de eerste echte verlovingsshoot waren Marianne & Arn, wiens huwelijk ik in oktober mag fotograferen. Een eerste keer poseren is vaak een beetje vreemd maar dankzij het aanstekelijke enthousiasme van Marianne ontpopte ook Arn zich al snel als een volleerd model. De weergoden werkten niet echt mee gisterenavond, maar dat kon de spontaniteit, creativiteit en humor van M&A niet drukken.

Tussen het shooten door hadden we gezellige babbels over de plannen voor het huwelijk, kindjes, werk, reizen en ... fotografie. Altijd leuk als je klanten interesse hebben in fotografie. Mijn draadloze flits bleek Marianne en Arn ook te interesseren. Het was Marianne die op het idee kwam om de flits vast te houden in beeld. Ik vind het effect persoonlijk wel leuk. Bezwaar als ik je idee in de toekomst nog gebruik Marianne?

Het opschrift bovenaan in beeld op bovenstaande foto, viel me eigenlijk pas op toen ik de foto's achteraf bekeek. Spijtig, want anders had ik een meer decadente pose voorgesteld ;-)

Na de shoot, zijn we nog gezellig iets gaan drinken in een typisch Brussels café. Helaas was er weinig licht zodat de fotografisch mogelijkheden zeer beperkt waren. Gelukkig was de kriek beter dan het licht. Overigens vond Marianne het nefast voor haar imago om gefotografeerd te worden met een muntthee en leende daarom Arn's kriek ;-)
Bedankt Arn & Marianne voor de leuke shoot. Hopelijk hebben jullie je evengoed geamuseerd.

Paint

2006-06-21T09:43:00.000+02:00

Afgelopen zaterdag mocht ik wat foto's maken op het verjaardagsfeestje van een vriendinnetjes van Kobe. Het licht, de locatie en de aanwezigheid van een grimeuse, maakte het makkelijk om wat leuke portretjes te maken.
Soms is het zwoegen en zweten om een paar goede foto's te maken maar. Ik haal er voldoening uit om zulke opdrachten tot een goed einde te brengen. Maar het is toch ook leuk als je zo'n dag hebt waarop je het gevoel hebt dat je gewoon op het knopje moet drukken om een mooie foto te maken.

Archief - de buren

2006-06-16T12:56:00.000+02:00

Ik ben druk bezig met het archiveren en backups maken van al die duizenden foto's van de laatste maanden. Dit is op zich al een serieus werkje maar af en toe kom je foto's tegen waarvan je het bestaan vergeten was en waarvan je plots het potentieel ziet.

Mijn gezond verstand zegt me dat ik veel te veel werk heb om die foto's te gaan processen. Helaas is mijn creatieve impulsiviteit de dominante kracht in mijn brein. Het gevolg is een reeks portretjes van mijn buren.

En nu ga ik verder archiveren en backuppen ... tot ik weer een paar leuke foto's tegenkom natuurlijk.

Zaventem Zingt & Swingt

2006-06-09T15:31:00.000+02:00

Tijdens de werkweek Zaventem een buitenwijk van Brussel maar in het weekend lijkt het eerder op een ingeslapen dorpje. Het Zaventemse nachtleven is meestal even bruisend als een blauwe spa. Nu heb ik geen behoefte aan een megadiscotheek maar het zou toch wel leuk zijn als er eens af en toe iets te doen zou zijn.

De laatste tijd lijkt de gemeente gelukkig begrepen te hebben dat er ook mensen in Zaventem wonen die niet gepensioneerd zijn, geen vliegtuigen spotten en toch graag eens buiten komen. Ere wie ere toekomt, de relatief nieuwe schepen van feestelijkheden beweegt hemel en aarde om dit unserved audience toch te bereiken.
Afgelopen weekend was het kermis, jaarmarkt en ook ... "Zaventem zingt en swingt". Eerst had ik visioenen (of waren het nachtmerries) van in elkaar gehaakte armen, carnavalsmuziek en sloten bier. Niet echt iets voor iemand die nu al zo'n 15 jaar in de grunge blijft plakken.
Bij nader inzien bleek het hele gedoe een gulden middenweg te zijn met muziek voor iedereen. Omdat ik de schlagervisioenen toch niet helemaal uit mijn hoofd kon zetten, nam ik maar een camera mee voor het geval ik me te hard zou gaan vervelen/ergeren.

Mijn vrees bleek ongegrond. De muziekkeuze viel nog best mee en iedereen kreeg een krantje met alle teksten zodat we allemaal konden meekwelen. Tijdens de zeldzame Frans Bauer momenten, nam ik dan maar wat foto's.

Voor de fotografen onder de lezers:

Voor de gelegenheid nam ik slechts mijn oude camera (300D) en een groothoekzoom (17-40 F4) mee. Die combinatie past net in het kleinste fototasje dat ik heb en ik vind het verhelderend om niet te kunnen beschikken over mijn volledige materiaal.
De omstandigheden waren verre van ideaal voor deze camera+lens: weinig licht, grote contrasten, menglicht en grote afstanden. De 300D presteert niet geweldig op hoge iso-waarden, een diafragma van F4 is niet echt lichtsterk, 40mm is nog altijd heel ruim, zonder losse flitser ben je zeer beperkt, ...

Had ik daar mijn volledige fototas bijgehad zou ik ongetwijfeld geslaagde foto's hebben kunnen maken met mijne nieuwe camera (met betere prestaties in hoge iso), de lichtsterke 50mm-lens, de lichtsterke telezoom in combinatie met wat invulflits, ... Kortom allemaal dingen waarvan ik weet dat ik ze onder de knie heb, op veilig spelen dus. En voor professionele opdrachten is dat natuurlijk perfect.

Maar ik wil toch altijd mezelf als fotograaf verbeteren. Daarom leg ik me bij huis-, tuin- en keukenfotografie graag beperkingen op. Wat bij mij het best werkt, is het maken van op 't eerste zicht onlogische keuzes: voetbal fotograferen met een groothoeklens, landschappen met een telelens. In volle zon met flitser, ... Je begrijpt het wel.
Ik kan het alle fotografen warm aanraden om af en toe eens op die manier te fotograferen. Het verplicht je om op zoek te gaan naar creatieve hoeken en standpunten die je anders niet zou gebruiken.
De foto's van Zaventem zingt en swingt zijn geenszins toppers maar ik hoop dat ze toch een beetje de sfeer weergeven. Bovendien heb ik weer een paar dingen geleerd, al is het maar wat ik NIET mag doen.

Aaaaarg!

2006-06-09T12:07:00.000+02:00

Ik begin stilletjesaan mijn geduld te verliezen met Blogger (de site waarop deze blog staat). Om het bloggen vol te houden is het noodzakelijk dat ik snel een nieuw berichtje en wat foto's online kan zetten. Ondertussen ben ik al 2 uur aan het proberen om een nieuwe post met foto's op mijn blog te krijgen. Zeer frustrerend.

Ik overweeg om mijn blog ergens anders te plaatsen. Iemand voorstellen?

M&M

2006-06-06T11:47:00.000+02:00

Een tijdje geleden maakt ik een fotoreeks van Mats & Margo. Ik ben altijd nogal goed geweest in de omgang met kinderen maar het duurt meestal toch 10-15 minuten vooraleer kinderen op hun gemak zijn bij die reusachtige meneer met zijn groot fototoestel. Deze keer konden we die gewenningsperiode meteen overslaan want Margo is één van de beste vriendinnen van mijn zoontje en daardoor kent zij en haar broer mij natuurlijk al.

Door het gure weer ging de fotoshoot binnen door in hun eigen huisje. Een buitenlocatie geeft meestal meer mogelijkheden maar het heeft ook zijn voordeel om in de vertrouwde omgeving van de kinderen te fotograferen. Voor kinderfoto's ben ik een grote voorstander van ondgedwongen natuurlijke beelden. Ik zorg voor het juiste licht, achtergrond, camera instellingen, ... en dan laat ik de kinderen gewoon hun ding doen. Want kinderen moeten kinderen zijn. Mats en Margo scoren zeer hoog op de deugenietenschaal en dat heb ik het liefst.

Yeah baby

2006-05-31T00:15:00.000+02:00

Vorige week mocht ik uitrukken om een pasgeboren supermeid te gaan fotograferen. Binnenkort zal ik deze schoonheid samen met haar ouders nog eens uitgebreid op de gevoelige pixels vastleggen tijdens een shoot bij hen thuis. Ik kijk er naar uit.

Het enige nadeel aan foto's maken van zo'n puur mensje is dat ik me weer ga afvragen of we toch niet aan een derde kindje zouden gaan denken ;-)

Paradisio

2006-05-29T00:46:00.000+02:00

Wat doe je in godsnaam met een actieve kleuter en een al even actieve peuter in deze bijna winterse tijden. Van binnen blijven wordt het hele gezin gek, daarom trokken we afgelopen donderdag maar naar Paradisio in de hoop dat het tenminste niet te hard zou regenen.

Onze gebeden werden verhoord en het werd een supertof uitstapje. Deze dierentuin is een echte aanrader voor groot en klein. Op een halve dag zijn we niet eens helemaal rond geraakt, dus we komen hier zeker nog terug.

En omdat het niet altijd portretten en trouwfoto's moeten zijn, hier enkele impressies van Paradisio.

FOTO: 17mm - 1/200 - f4 - iso1600 - Ik wou mijn door de zeeleeuwen gefascineerde zoontje als silhouet afbeelden daarom een exposure compensation van -1.33. Aangezien ik een milliseconde te laat was met afdrukken stond de neus van de zeeleeuw er niet helemaal op. Ik heb er dan maar een stukje van een andere zeeleeuwfoto aangeplakt en het venster iets groter gemaakt.

FOTO: 200mm - 1/250 - f2.8 - iso400 - Ik vond dit gewoon een heel grappige vogel om te portretteren. Blijkbaar was dit niet naar de zin van één of ander klein zwart vogeltje, want hij werd vreselijk boos op mij. Aanvankelijk beperkte hij zich tot pikken naar mijn schoenen, maar al snel viel hij mij aan in een indrukwekkende glijvlucht. Genoeg vogeltjes voor mij

FOTO: 40mm - 1/800 - f4 - iso200 - In photoshop heb ik het contrast van deze foto van een witte pauw extreem opgedreven en enkele lichte plekjes in de achtergrond weggewerkt.

Eindelijk Online

2006-05-24T11:27:00.000+02:00

Het is zover, na lang zwoegen staat www.x-pose.be eindelijk online. Het was mijn bedoeling om een eenvoudige maar informatieve site te creëren die ik makkelijk zelf kan onderhouden.
Oordeel zelf of ik in mijn opzet geslaagd ben. Mocht je foutjes ontdekken of suggesties hebben, appreciëer ik die ten zeerste.

De website zal in de toekomst natuurlijk nog uitgebreid en geoptimaliseerd worden. Ik hou jullie zeker op de hoogte.

En om er toch een fotootje bij te zetten, hier een zelfportretje dat ik maakte voor op mijn site.

Eens iets anders

2006-05-23T10:13:00.000+02:00

Het moeten niet altijd knappe grieten en schattige kindjes zijn, daarom deed ik gisteren een korte shoot met Bruno. We hadden slechts een uurtje tijd en de wind blies mijn camera bijna uit mijn handen maar dankzij de superpositieve houding van Bruno werd het toch een leuke shoot.

Thanks Bruno!

New Toys

2006-05-16T10:15:00.000+02:00

Na maanden twijfelen, rekenen, informatie opzoeken en nog meer twijfelen, heb ik vorige week eindelijk de knoop doorgehakt en geïnvesteerd in heel wat nieuw fotomateriaal.

'Boys and their Toys', het is een cliché dat jongens van alle leeftijden gek zijn op nieuw speelgoed. En zoals de meeste cliché's zit er ook in deze uitspraak heel veel waarheid.

Ik ben dan ook in de wolken met het nieuwe fotomateriaal dat ik vorige week in mijn bezit kreeg. De nieuwe camera en lenzen hebben zo'n aantrekkingskracht dat ik mezelf moet verplichten om aan het werk te gaan ipv de hele dag testfoto's te maken van de duiven op de lantaarnpaal voor mijn huis, de bloemen in de tuin, mijn vrouw en kindjes, ...

Het materiaal dat ik tot nu toe gebruikte is verre van slecht en ik ben van mening dat de persoon achter de camera, altijd belangrijker zal zijn dan het materiaal zelf. Maar de laatste maanden botste ik steeds meer en meer op de beperkingen van mijn uitrusting. Er zijn technieken en stijlen die ik wou uitproberen, die ik technisch eenvoudigweg niet kon realiseren. Maar het verschil zit 'm vaak net in de kleine dingen: te beperkte buffer, trage en niet altijd betrouwbare focus, een stop te weinig lichtsterk om goed te zijn, ergonomie, ...

Ook heel belangrijk is de factor snelheid. Dit geldt natuurlijk voor het maken van de foto's maar nog meer voor het verwerken ervan. De gangbare prijzen voor fotoshoots en reportages zijn in ons land helaas heel laag in vergelijking met andere landen. Volgens mij zijn er twee opties om dit soort fotografie rendabel te houden: Ofwel verlaag je de kwaliteit, ofwel zorg je ervoor dat je sneller werkt met behoud van kwaliteit.

Ik kies resoluut voor de tweede opties. Het plezier en de voldoening van de fotografie zit hem voor mij in het creëren van beelden die verhalen vertellen en emotie oproepen. Mijn nieuwe materiaal zorgt ervoor dat ik tijd win doordat ik in minder tijd evenveel of meer geslaagde foto's heb als vroeger. Doordat ik nu gebruik kan maken van beter materiaal, win ik ook tijd in de postprocessing-fase. De beelden komen immers beter standaard uit de camera.

Het heeft heel wat twijfel en slapeloze nachten gekost maar ik ben blij dat ik uiteindelijk de knoop doorgehakt heb om deze investering te doen. Voor sommigen is dit misschien een peulschil maar ik had deze investering op dit moment nooit kunnen doen zonder de hulp van mijn ouders. Ik kan onmogelijk mijn dankbaarheid uitdrukken voor al hetgene wat ze voor mij gedaan hebben en nog steeds doen. Laat daarom elke geslaagde fotoshoot en reportage een eerbetoon zijn aan deze twee mensen waaraan ik heel veel te danken heb.

En het werd zomer

2006-05-04T12:00:00.000+02:00

'Zomer' betekent voor een fotograaf: moeilijk te controleren contrasten en liters transpiratievocht. Maar tegelijkertijd zijn de mensen veel beter gezind en krijg je weer heel wat fotomogelijkheden die er niet zijn bij minder goed weer.

Gisteren genoot Kobe van een heerlijke speelnamiddag met zijn vriendinnetje in de tuin.

Foto: 1/250 - f/3.5 - 75mm - exposure compensation: -1

Foto: 1/2500 - f/2.8 - 75mm - exposure compensation: -1

Foto: 1/1000 - f/4 - 75mm

Foto: 1/2000 - f/2.8 - 54mm - exposure compensation: -2/3

Slideshow

2006-05-02T09:45:00.000+02:00

Vorig jaar was ik te gast op de trouw van mijn nicht en haar vriendin. Hoewel ik mij in de eerste plaats bezig gehouden heb met zeveren, eten, drinken en shaken, heb ik toch ook enkele foto's gemaakt. Maar zoals dat bij privé-foto's al eens gebeurd, bleven de digitale bestanden veel te lang onaangeroerd op mijn harde schijf staan.

Foto: 1/15 - f5 - 59mm - indirect geflitst - in photoshop omgezet naar sepia en een zelfgemaakte action toegepast om het 'glow'-effect te bereiken.

Onlangs zag ik een mooie slideshow op het net en kreeg ik het idee om daar ook eens mee te experimenteren. Zo'n slideshow lijkt me immers een interessante extra dienst om aan te bieden aan mijn klanten voor reportagewerk.

Jarenlang bezig zijn met het monteren van videofilms bleek nu ook duidelijk een voordeel te zijn voor mijn fotowerk. Uiteindelijk is zo'n slideshow gewoon een film met stilstaande beelden. Zoveel verschilt de slideshow software niet van een videomontagepakket, dus kon ik meteen aan de slag.

Je kan de slideshow bekijken op:
http://www.photodex.com/sharing/viewshow.html?fl=2582693&alb=0

Ik besef dat er nog heel wat verbeterd kan worden aan deze slideshow maar mijn nicht en haar vrouw waren er alvast zeer tevreden mee (of was dat omdat ik bijna een jaar na hun trouw, de beelden eindelijk bewerkt heb).

Handsfree

2006-04-26T10:27:00.000+02:00

Mijn laatste post in mijn blog is weer veel te lang geleden maar door de drukte komt er momenteel helaas niet veel van bloggen. Binnenkort haal ik mijn achterstand wel in en ondertussen wou ik jullie deze foto niet onthouden.

Er is de laatste jaren al heel wat gepalaverd over hoofddoeken: Ze zouden vrouwonvriendelijk zijn, niet in onze cultuur passen, niet gebruikt mogen worden voor identiteitsfoto's, ...
Maar toen ik onlangs stond te wachten voor een verkeerslicht en in mijn achteruitkijkspiegel keek, zag ik plots dat een hoofddoek ook heel nuttig kan zijn.

Ik zag de dame in de auto achter mij, haar gsm opnemen. Ze stak het toestel gewoon onder haar hoofddoek en kon zo met beide handen aan het stuur telefoneren. Voor het licht op groen sprong kon ik nog net mijn digicam nemen en één fotootje maken door de achteruitkijkspiegel.

Een paar kilometer verder moest ik hard in de remmen gaan om een aanrijding te vermijden met een slingerende Audi. Achter het stuur daarvan zat een fijn uitgedoste zakenman met zijn gsm in de hand.

the Return of the Girl Next Door

2006-04-13T15:59:00.000+02:00

Tot ongeveer een jaar geleden maakte ik vooral niet-geposeerde portretten en meer documentaire gerichte foto's. Waarom weet ik niet maar opeens kreeg ik zin om me ook eens aan geposeerde foto's te wagen. Toen mijn buurmeisje vroeg of ik van haar eens een paar foto's wou maken, heb ik niet geaarzeld en een shootje met haar gedaan.

Foto: Natuurlijk licht - 50mm - f/1.8 - 1/125

Ondanks mijn zenuwachtigheid en gebrek aan ervaring kreeg ik toen veel positieve reacties op de foto's. Sindsdien ben ik meer en meer geposeerde portretten gaan maken.

Die eerste fotoshoot is ondertussen bijna een jaar geleden en toen ik enkele dagen geleden de kans kreeg om mijn buurmeisje nog eens voor de lens te halen, heb ik niet getwijfeld.

Ze is natuurlijk een natural beauty met fantastisch fotogenieke ogen en bovendien wou ik voor mezelf wel eens zien hoe ik in het afgelopen jaar geëvolueerd ben.

Foto: Manueel op 50mm - f1.8 - 1/125. Het licht komt van mijn flitser die schuin achter mij op statief stond met een zilveren paraplu. Een reflectiescherm zorgt voor opvulling van de schaduwzijde.

Op het eerste zicht was ik niet overdreven overdonderd met mijn vooruitgang maar gelukkig onthulde het tweede zicht dat ik hier en daar toch iets moet opgepikt hebben. Het zit hem vooral in de kleine details waardoor ik veel sneller kan werken zonder dat er steeds een hoop photoshopwerk aan te pas hoeft te komen. De foto's van deze sessie waren veel sneller verwerkt en er zaten ook meer geslaagde tussen. En dat zijn toch twee elementen die belangrijk zijn als je fotografie als beroep wil beoefenen.

Een andere hoopgevende vaststelling was dat ik niet meer zenuwachtig was en tegenwoordig in staat ben om mijn model te regisseren. De vorige keer kon ik met de beste wil van de wereld geen antwoord verzinnen op vragen als: "hoe moet ik gaan zitten?", "Hou hou ik mijn handen?", ...
Nu lukt dat al zeer aardig.

Toch valt er nog heel veel te leren en gelukkig maar, want dat houdt het toch allemaal interessant.

Foto: natuurlijk licht in de schaduw van het tuinhuisje - 75mm - f/2.8 - 1/800

Bathman

2006-04-09T23:13:00.000+02:00

Mijn digitale compactcamera is zich sinds de komst van een digitale reflexcamera behoorlijk verwaarloosd gaan voelen. De reflex is sneller, nauwkeuriger en het voelt aan alsof je de foto maakt die jij wil.

Maar de laatste tijd, neem ik in mijn compactje (een Canon Powershot S50) terug meer in de hand voor huis-, tuin- en keukengebruik. De belangrijkste reden daarvoor is natuurlijk dat zo'n kleine digicam veel handzamer is dan een lompe reflex met lange lens. Dankzij de veel grotere scherptediepte van een compactcamera, is het focussen ook minder cruciaal, zeker in breedhoek.

Foto's: Mijn zoon is een echte waterrat. Het hoogtepunt van de week is ons zondagse bezoek aan het zwembad. Om daar optimaal voor de dag te komen, traint hij wekelijks enkele keren in ons eigen bad.
Nu de dagen wat langer worden, valt er genoeg licht door het dakvenster om met een kleine camera zonder flits te fotograferen. De iso-gevoeligheid moest wel naar 200 iso om teveel bewegingsonscherpte te vermijden. Het gevolg is dat er wel wat ruis te zien is in de foto's maar in zwart/wit stoort dat voor mij niet.

De handzaamheid is niet het enige voordeel van een kleine digitale camera. Je gaat er ook anders mee fotograferen. Ik maak in mijn werk veel gebruik van een lichte telelens en een kleine scherptediepte. Maar dat is met mijn compactje niet echt goed mogelijk. Focussen gaat in de telestand gewoonweg te traag en de scherptediepte is dan nog steeds zeer groot. Daarom dat ik de lens van mijn powershot bijna voortdurend in uitgezoomde stand hou.

Tijdens opdrachten heb ik graag zoveel mogelijk middelen bij de hand om de beoogde beelden te bereiken, maar het is heel inspirerend om af en toe met beperkingen te werken. Beperkingen dwingen je immers tot het zoeken van creatieve oplossingen.

En bovendien leveren die experimenten af en toe foto's op waarmee je je kinderen binnen een aantal jaren kunt generen door ze aan hun liefje te tonen ;-)

Fotografie is sport

2006-04-04T00:04:00.000+02:00

Foto's: f/2.8 - Sluitertijd 1/200, waardoor de invloed van het daglicht zo klein mogelijk is. Zo komt de belichting uitsluitend van de op statief gemonteerde flits. Ik gebruikte een zilveren paraplu om het licht zachter te maken zonder dat het aan 'punch' ontbreekt.

Binnenkort doe ik een portretsessie met twee kleine kindjes. Toen ik met de moeder sprak, had ze het over spontane portretjes, gemaakt in hun eigen huis, liefst in zwart/wit en vierkant formaat. Kinderen zijn niet goed in stilzitten, dus is het belangrijk om genoeg licht te hebben om bewogen beelden te vermijden. De grauwe wolken van de laatste dagen, zullen het werken met natuurlijk licht zeer moeilijk maken, daarom zal ik waarschijnlijk werken met een losse flitser op statief.
Dit is allemaal niet nieuw voor mij en ik twijfel er eigenlijk niet aan dat ik die opdracht tot een goed einde zal brengen. Toch maakte ik daarstraks een half uurtje vrij om de omstandigheden van de opdracht na te bootsen en wat testfoto's van mijn zoontje te maken.

Ik bekijk fotografie wel eens als een sport, in de zin dat ik denk dat training een absolute noodzaak is voor een fotograaf die zijn vak ernstig neemt. Dan heb ik het niet over de fysieke kant hoewel lange werkdagen, sleuren met materiaal en strakke deadlines toch een beetje fitheid vereisen.

Maar training betekent ook het onder de knie krijgen van nieuwe technieken en materiaal. Een opdracht is niet het moment om een nieuwe flitser uit te proberen of te experimenteren met een nooit eerder gebruikt beeldeffect. Daarom trek ik regelmatig wat tijd uit om te trainen. Op training kan ik me de fouten permitteren waardoor ik iets bijleer.

De vaardigheden die ik tijdens mijn trainingen aanleer, moeten ook onderhouden worden. Als ik bepaalde dingen een tijdje niet meer gebruikt heb en verwacht ze tijdens een volgende opdracht te moeten gebruiken, fris ik mijn technieken een beetje op.

Nu nog een soigneur vinden, die me na elke training een goeie massage geeft.

Samenwerkende vennootschap

2006-03-28T09:28:00.000+02:00

Een paar dagen geleden, heb ik voor het eerst een fotoshoot gedaan met een amateurmodel. Voorheen heb ik eigenlijk alleen vrienden en klanten gefotografeerd zonder ervaring met poseren. Ik moet toegeven dat ik bij het woord 'model' visioenen had van omhooggevallen barbies en pretentieus gevolgte dat aan de ophokplicht ontsnapt is.
Tot mijn grote opluchting bleek Marijntje een gezellige zelfbewuste jonge artieste waarmee het aangenaam samenwerken was.

Foto: Eigenlijk hadden we geen tijd meer maar ik wou absoluut nog een foto met dit schilderij, dus het moest allemaal net iets te snel gaan. Het hoofdlicht komt van een groot raam rechts. Het schilderij hing gedeeltelijk in de schaduw dus heb ik een beetje ingeflitst. 1/80 - f2.8 - 50mm

Ik ben van mening dat een professioneel fotograaf het aan zichzelf verplicht is om zich af en toe bezig te houden met vrij werk. Je kan alleen maar evolueren door ongedwongen te experimenteren en dat is niet altijd mogelijk met klanten.
Dat is de reden waarom ik af en toe een dergelijke pro bono shoot wil doen.

Een ongedwongen model als Marijntje die weet hoe ze moet poseren en creatief meedenkt, laat me toe om meer op andere dingen te letten. Bovendien leer ik zo iets bij over poses, kledingkeuzes, ...

Ik heb een heleboel minder goeie foto's gemaakt maar ik heb uit elke foto wel iets geleerd. Gelukkig heb ik ook een paar foto's gemaakt waarvan ik best tevreden ben en waarvan ik hoop dat Marijntje ze ook kan smaken.

Een andere bron van informatie en inspiratie was de aanwezigheid van Johan, een goeie vriend en ervaren fotograaf.

We hebben afwisselend gefotografeerd. Als hij aan het werk is, hou ik mijn ogen en oren zeer goed open. Ik let op zijn standpunten, lenskeuze en vooral op de manier waarop hij een model kan regisseren.

Foto: Een achter de schermenshot van Johan in actie. Hier heb ik bewust de sluitertijd aan de lage kant gehouden (1/30) om wat beweging in de hinkelende Marijntje te krijgen.

Het is fantastisch dat ik zomaar mag meegenieten van zijn ervaring. Kwaliteit is voor hem heel belangrijk en mijn aanwezigheid zal daarop misschien wel een negatieve invloed gehad hebben. Daarom appreciëer ik het des te meer dat ik mee mocht fotograferen tijdens wat uiteindelijk zijn shoot was.

Vele fotografen houden hun technieken, truukjes, ervaringen en kennis angstvallig voor zich. Volgens mij is dat een spijtige zaak want als iedereen zijn kennis zou delen, zouden we allemaal betere fotografen worden. Ik las een paar weken geleden een artikel over een groepje vooraanstaande Engelse fotografen die regelmatig bijeenkomen. Tijdens zo'n bijeenkomst geeft één van hen dan een soort workshop over een bepaalde fotografische techniek, postprocessing, marketing, ... Economisch gezien zijn die fotografen concurrenten van elkaar maar ze slagen er in om zich daarboven te stellen op hun bijeenkomsten. Een voorbeeld voor de Belgische fotografen???

Foto: De locatie voor deze shoot was een school. De bewolkte dag zorgde voor zacht natuurlijk licht dat door de ramen naar binnen viel. Het groene schoolbord bleek een goeie achtergrond om de ogen van Marijntje tot hun recht te laten komen. 1/50 - f2.8 op 41mm

Herladen

2006-03-22T09:32:00.000+01:00

Als fotograaf (zeker digitaal), ben je constant bezig met het herladen van accu's voor de camera, flitser, laptop, X-drive, ... Maar af en toe moet je ook de mentale batterijtjes eens herladen. Ik was er zelf erg aan toe en daarom kwam een korte skivakantie op het ideale moment.

Ik ben zeker geen goed skiër en ik lig evenveel onder de latten als dat ik er op sta. Maar ik hoef geen wereldkampioen slalom te zijn om van een skivakantie te genieten. Want vakantie is in de eerste plaats bedoeld om onbekommerd te relaxen zonder de dagelijkse bekommernissen.

Voor mij is het ook heerlijk om eens al mijn aandacht aan de kinderen te kunnen schenken zonder dat ik in mijn achterhoofd met een to do-lijstje hoef rond te lopen. Fotografie is mijn passie maar mijn kindjes zijn mijn obsessie. Tijd om ze even voor te stellen.

Kobe is met zijn drie jaar de oudste maar toch nog net te jong om zelf op de latten te staan. Maar hij is de Mohammed Ali van de sneeuwbalgevechten en op zijn slee laat hij Schumacher ver achter zich.

Maya's anderhalf jaar oude voetjes vonden niet veel grip op al die sneeuw maar vanuit haar buggy was ze in staat om verschillende adembenemende bergexpedities te leiden. In haar vrije tijd is ze een getalenteerd standup (en fall over) comedian.

Voor mijn werk zit ik vaak binnen en als ik al buiten ben, is dat hoofdzakelijk in stedelijk gebied. Maar eigenlijk ben ik een echte natuurmens. Als ik daar in de bergen sta, voel ik me thuis. Ik fotografeer niet vaak in de natuur omdat ik het gevoel heb dat ik de schoonheid ervan toch niet kan vastleggen in een foto. Maar af en toe waag ik toch een bescheiden poging.

Het vervelende aan vakanties is dat ze zo snel voorbij zijn. Maar ik kan er nu weer even tegen. Mijn batterijtjes zijn weer helemaal opgeladen.

Ik heb het licht gezien!

2006-03-13T11:03:00.000+01:00

Na al dat donkere, grauwe weer van de afgelopen weken en maanden, kregen we gisteren eindelijk weer het zonnetje te zien.

Ik verbaas me er steeds weer over hoeveel invloed het licht op mijn humeur heeft. Het zonnetje dat 's morgens door het raam scheen was meteen goed voor een serieuze humeurboost.

Foto: Op wandel met mijn zoontje wierp de laagstaande zon lange schaduwen op de grond. Zelfportretje met de Powershot S50

Voor een fotograaf is hard zonlicht meestal niet meteen een zegen want het zorgt voor harde contrasten die iemands gezicht niet meteen op zijn best laat zien. Maar het is zeker niet zo dat je je camera beter thuis laat op dit soort dagen. Het is vaak moeilijk om de harde contrasten onder controle te houden maar hard licht zorgt ook voor uitgesproken schaduwen. En één van de mooiste neveneffecten van licht is nu net de schaduw.

Net zoals stilte vaak meer zegt dan een lang betoog, is het vaak de schaduw die meer impact heeft dan het licht. Schaduwen geven sfeer, zorgen voor mysterie en geven diepte aan het beeld.

Schaduwen zorgen ook voor textuur. Vaak lopen we een mooie textuur gewoon voorbij maar op een foto komt de grafische eenvoud van structuur dikwijls helemaal tot zijn recht.

Foto: Kinderkopjes in het park van Zaventem. Gemaakt met de S50. Ik koos voor zwart/wit om de nadruk te leggen op de structuur.

Vele fotografen zijn van mening dat een foto pas geslaagd is als er nog detail zit in zowel de diepste schaduw als in de lichtste gedeelten. Zelf ben ik van mening dat het soms beter is om een schaduw te laten dichtslibben tot volledig zwart of een licht gedeelte te laten uitbranden. Natuurlijk is dit niet altijd geldig. Maar het zou zonde zijn om de schoonheid van het contrast te laten bederven door één of ander regeltje.

Analoog?

2006-03-09T16:04:00.000+01:00

Ik heb vroeger heel wat analoog gefotografeerd, maar ik heb het gevoel dat ik veel meer bijgeleerd heb, sinds ik digitaal fotografeer. Het is dus ook niet verbazend dat ik sinds mijn eerste digitale toestel, niet meer achterom heb gekeken.

Vandaag kwam ik echter toevallig op de site van Leica terecht. Natuurlijk had ik al gehoord van de mythische M-reeks maar nooit eerder had ik behoefte om die zelf eens uit te proberen, tot nu dus.

Ik hou van het gevoel van een reflexcamera maar die dingen zijn nu niet meteen geschikt om altijd bij je te dragen in je vestzak. Ik kan me voorstellen dat zo'n Leica M6 of M7 fantastisch moet zijn om mee rond te lopen.

Bovendien lijkt het me wel eens interessant om te zien of ik ook zou kunnen fotograferen met zo'n simpele mechanische analoge camera. Het antwoord is dat ik het niet weet. En waarschijnlijk zal het nog een hele tijd duren voor ik het wel weet. Zelfs tweedehands zijn de Leica's een behoorlijke financiële aderlating. Ik hou het idee zeker achter de hand voor als ik mij eens een folieke kan permitteren.

Een ander deel van de aantrekking van zo'n analoge camera is voor mij de toch unieke look van een analoog zwart/wit beeld op een gevoelige film. En omdat het echte werk niet meteen in mijn budget past, heb ik eens even geprobeerd om die look digitaal te imiteren. Aangezien ik niet meteen een model bij de hand had, heb ik maar snel een zelfportretje gemaakt met mijn kleine digicam.

Foto: Zelfportretje bij bestaand licht met een Canon Powershot S50 op 400 iso. In photoshop heb ik de afbeelding omgezet in monochroom en verder toevoeging van contrast, vignettering en een kadertje.

Met dank aan mijn copain Coppens voor zijn deskundige uitleg over Leica's en aanverwanten.

Flits: nachtmerrie of droom

2006-03-06T13:29:00.000+01:00

Afgelopen zaterdag tussen het afwassen en pintjes tappen door heb ik toch enkele fotootjes kunnen maken op het jaarlijkse steakfestijn van mijn basketballclub. Geen wereldfoto's gemaakt, absoluut niet, maar wel een idee van hoe je toch sfeervolle reportagefoto's kan maken met flitslicht.

Foto: Om een 'natuurlijke' belichting te bekomen, flitste ik schuin achteruit over mijn rechterschouder. Om ook wat van het discolicht mee in de foto te krijgen, koos ik voor 800 iso en een diafragma van f2.8. Ik koos voor een relatief trage sluitertijd om via bewegingsonscherpte een beetje dynamiek in de foto te krijgen.

Ik wil het even hebben over dat rotding dat je op je camera zet en steeds veel hard, lelijk licht uitstraalt, lelijke schaduwen veroorzaakt en een 18-jarig topmodel eruit laat zien alsof ze in het lijkenhuis ligt. Dat is tenminste wat ik tot voor kort van een flits dacht.

Er zijn twee fundamentele problemen met het gebruik van een flits op de camera:
- Het licht is frontaal wat de belichting heel vlak maakt. Bovendien is dat de reden waarom je vaak rode ogen krijgt.
- Het licht is hard. Een flitser is een puntlichtbron, waardoor je lelijke, harde schaduwen krijgt in het gezicht en op de achtergrond.

Zoals vele fotografen was ik dus een absoluut tegenstander van een op de camera gemonteerde flits. Vorig jaar moest ik in Londen voor een grote bedrijfsklant een persconferentie fotograferen. Die ging door in een slecht verlichte feestzaak van de Londense politie en daarom kocht ik ondanks mijn aversie toch maar een flits.

Om de problemen met hard en direct flitslicht (gedeeltelijk) op te lossen, gebruikte ik zoals vele fotografen de 'bounce- techniek'. Daarbij wordt de flitskop onder een hoek naar boven gericht zodat het licht via het plafond gereflecteerd wordt op het onderwerp. Door de opwaartse hoek, komt het flitslicht niet meer van uit de richting van de camera en doordat het gereflecteerd wordt op een groter oppervlak (plafond) is het licht ook zachter. De resultaten waren geen fotografische meesterwerken, maar de sprekers stonden er allemaal netjes op en de klant was tevreden.
Zelf was ik tevreden dat ik de opdracht tot een goed einde had gebracht maar bleef me toch afvragen of er toch geen manier was om betere reportagefoto's met flits te maken. Een uitgebreide zoektocht op het internet bleek een goed idee te zijn. Ik ontdekte een paar nuttige websites over het creatief gebruik van een flits op de camera. Het leek allemaal te mooi om waar te zijn. Maar toen ik zelf wat ging experimenteren, ging er een nieuwe wereld voor mij open.

Door de flitskop naar achteren en/of opzij te richten, verkrijg je een zeer groot oppervlak waarop het licht gereflecteerd kan worden. Daardoor kan je mooi zacht natuurlijk licht nabootsen of de illusie wekken dat de foto enkel met bestaand omgevingslicht gemaakt is. Het komt er op neer om een foto met flits er niet te laten uitzien als een foto met flits.

Bij portret- en modelfotografie is dit redelijk makkelijk te bereiken door het gebruik van studioflitsers, softboxen, paraplu's en reflectieschermen. Maar in reportagefotografie heb je nu eenmaal de tijd niet om die dingen op te stellen. En zelfs als je de tijd ervoor zou hebben, gaat
de spontaniteit volledig verloren.

Het vraagt veel experimenteren en evalueren van de resultaten vooraleer je in staat bent om de juiste reflectie-oppervlakken te vinden, de juiste camera- en flitsinstellingen te kiezen en het voorspellen van de resultaten. Bovendien moet je als reportagefotograaf alle parameters snel en intuïtief kunnen instellen. Maar nu ik de techniek onder de knie begin te krijgen, geeft het een enorme voldoening om creatieve foto's te maken in omstandigheden waarin ik vroeger slechts een gewone snapshot kon maken.

Moraal van het verhaal is dat het niet lonend is om vooroordelen te hebben tegen bepaalde apparatuur of technieken. Ik kende alle technieken en theorie die nodig is om zelf tot deze techniek te komen. Maar omdat ik vond dat 'echte' fotografen geen flits op de camera gebruiken, was deze creatieve manier van fotograferen bijna aan mij voorbij gegaan.

Hier gaan we

2006-03-03T02:12:00.000+01:00

Het is zover, mijn exhibitionistische neigingen zijn niet meer te onderdrukken en mijn eigen blog is een feit.

Heeft het nut? Waarschijnlijk niet maar van zolang ik kan schrijven, schrijf ik verhalen, brieven, gedichten, ... met als enige doel om de dingen voor mezelf eens op een rijtje te zetten.

In deze blog wil ik af en toe een paar regeltjes schrijven over de pieken en dalen in het leven van een beginnende zelfstandige.
Ik ben niet zo goed in het scheiden van werk en privé. En dat wil ik ook eigenlijk niet, daarom zal er op deze pagina's ongetwijfeld ook regelmatig iets te lezen vallen over het echte leven.

De blog van een fotograaf, kan moeilijk zonder foto's, daarom zal ik proberen om al mijn posts van wat beeldmateriaal te voorzien.
Foto: Ik begin graag met een foto van de vrouw die mijn voeten op de grond houdt maar die na al die jaren mijn hoofd nog steeds op hol brengt.