confessions of a photographer

Verhuis!!!

Ik blijf voorlopig in mijn nederige Zaventemse stulpje wonen maar mijn blog verhuisd.

Vanaf nu vind je mijn blog op http://www.x-pose.be/blog

Voor diegene die het nog niet wisten: de reden van de verhuis is de soms onbegrijpelijke en vaak frustrerende manier waarop de website werkt waarop de blog tot hiertoe stond.
Ik blog graag maar ik weet dat ik het alleen volhou om regelmatig iets te posten als het posten van wat tekst en foto's vlot verloopt. Het is mooi meegenomen dat de nieuwe blog mij de mogelijkheid geeft om alles wat persoonlijker te maken.

Allen naar http://www.x-pose.be/blog dus. Vergeet ook niet je favorites aan te passen.

Verwaarloosd?

Mochten jullie denken dat ik mijn blog een beetje verwaarloos, dan kan ik jullie gerust stellen.
Deze blog is belangrijk voor mij en de reacties steken me vaak een hart onder de riem (is dat eigenlijk niet wat laag voor een hart?). Helaas zorgt de trage wispelturigheid van Blogger ervoor dat ik mijn duistere agressieve kant voor het eerst ontdek. Ik wil best wat tijd in mijn blog steken, maar dan wel nuttig ingevulde tijd ipv wachten en hopen dat een upload lukt.
Daarom ben ik aan de slag gegaan met Wordpress (http://www.wordpress.org) om mijn blog vlot en gezwind te hosten bij mijn webspace provider.

De mogelijkheden van Wordpress zijn enorm en het is zwoegen en zweten om alles een beetje deftig in orde te krijgen voor een zwakzinnige webdesigner als ik. Ik probeer de nieuwe blog zo snel mogelijk in orde te krijgen. Zelfs op dit onzalige uur waarop meestal enkel vampiers en straatmadeliefjes aan het werk zijn, ben ik bezig met mijn blog. Enkele teentjes look en een Get Ready t-shirt, behoeden mij voor de gevaren van de nacht.

Ik hou jullie op de hoogte.

Frustratie frustratie

Het was de bedoeling om nog wat meer foto's uit Tunesië te posten maar Blogger laat zich weer van zijn slechtste kant zien. Ik krijg geen foto's meer in mijn blog. Het heeft ook een uur gekost om de vorige post online te krijgen.
Ik heb al beslist om over te schakelen naar Wordpress van zodra ik tijd heb om eens uit te zoeken hoe het allemaal werkt.

Bloggen vraagt wat tijd en energie maar dat heb ik er voor over. Maar het tijdsverlies en de grijze haren die ik van Blogger krijg, zijn teveel van het goede.

Eigen werk eerst?

Zoals vele fotografen worstel ik met het probleem dat mijn privé foto's vaak maandenlang onaangeroerd op een harde schijf geparkeerd staan. Het werk voor betalende klanten gaat voor en als ik eens een beetje vrije tijd heb, heb ik ook niet altijd zin om weeral fotootjes te verwerken.

Ik maak behoorlijk wat foto's van de kroost en af en toe een fotootje bewerken is geen probleem. Het wordt vooral moeilijk als er een hele reeks foto's ligt te wachten. De moed zinkt dan dikwijls in mijn maatje 45. Hoe langer ik het laat liggen, hoe moeilijker het wordt om eraan te beginnen. Daarom heb ik gisterenavond even doorgebeten en de vakantiefoto's (van eind juni in Tunesië) verwerkt. Nu al die oudere dingen nog.

Nog een paar duizend foto's en een 40-tal uren video verwerken en ik ben weer helemaal bij.

FOTO INFO: Omdat reizen met een kleuter en een peuter al een behoorlijke volksverhuis met zich meebrengt, werd het fotomateriaal beperkt tot de oude 300D + 17-40 + 50mm 1.8

Todd & Max

Licht, locaties, lenzen, camera's, ... zijn belangrijk bij kinderfotografie maar zonder het vertrouwen van de kinderen kom je nergens. Als ze niet willen meewerken, kan je je fotosessie op je buik schrijven. Gelukkig slaag ik er altijd wel in om een vertrouwensband te ontwikkelen met de kinderen die ik fotografeer. Mijn vrouw beweert dat dat komt omdat ik zelf nog een klein kind ben. Ik zelf hou het op: " een groot emotioneel inlevingsvermogen in de leefwereld van mijn modellen".

Vorige week fotografeerde ik twee coole kerels, Todd (2 jaar) en Max (3 jaar). Ook hun toffe mama mocht een paar keer mee op de foto. Max is heel expressief en had totaal geen schrik om op de foto te staan, wat natuurlijk aangenaam werken is. Zijn jongere broer is meer introvert en hoeft niet persé in de spotlights te staan. Het kwam er dus op aan om hem zo te laten opgaan in zijn spel dat hij mijn camera vergat.
Na een tijdje zette hij toch zijn reservaties tov die grote meneer met zijn fototoestel aan de kant.

Ik mis mijn compactje

Ik ben dol op reflexcamera's. Voor wie ze onder de knie heeft, voelen ze aan als een verlengstuk van je lichaam. Voor sommige anderen zijn een grote camera en een toeter van een lens dan weer compensatie voor hun lichamelijke tekortkomingen. Maar daar wil ik het niet over hebben.

Mijn reflex ligt stabiel in de hand, is verschrikkelijk snel en staat me toe om zeer intuïtief de juiste instellingen te doen om de foto te maken die ik in mijn hoofd had. Maar in sommige gevallen is dat ding simpelweg onhandig.
Vandaag ging ik met Kobe en zijn vriendinnetje geocachen (http://www.geocaching.be). De verantwoordelijkheid dragen over twee nieuwsgierige kleuters en tegelijkertijd de GPS in het oog houden is al een fulltime job. Als je daarbij dan nog wat foto's wil maken is een reflexcamera niet de beste keuze. Ik had me al tot een minimumuitrusting beperkt maar dan nog vond ik het hinderlijk.

Normaal zou ik voor dit soort dingen enkel mijn compacte digicam (Canon Powershot S50) meenemen maar ik ben hem kwijt. Heel het huis afgezocht, maar hij is nergens te vinden. Dat ding ging bijna overal mee naartoe maar helaas kwam het dus niet van overal mee terug naar huis.
Ik weet dat sommige fotografen neerkijken op digitale compactjes maar ik ben van mening dat ze gewoon een ander stuk gereedschap zijn met z'n eigen voor- en nadelen. Ik maak er andere foto's mee dan met mijn reflex maar dat maakt het nu net zo interessant.

Ik denk dat ik me dus maar een nieuw compactje ga kopen. Hoewel ik heel tevreden was van mijn powershot denk ik nu aan een Fuji F30. De reviews zijn lovend over de beeldkwaliteit, snelheid, hoge iso's, accucapaciteit, ... Maar als iemand andere voorstellen heeft hoor ik ze graag.